Yirmi dört yaşındaydım.

Hayatımın en güzel yıllarını yaşayacağımı düşündüğüm bir yaştaydım. Arkadaşlarım evleniyor, şehirde yeni hayatlar kuruyor, kimileri üniversiteye gidiyor, kimileri kendi işini kuruyordu. Ben ise babamın karşısında başımı eğmiş, ne söyleyeceğini bekliyordum.

Babam o gün bana bakmadan konuştu.

“Yarın seni ağanın evine götüreceğiz.”

Önce ne dediğini anlamadım.

“Ağa mı?”

Başını salladı.

“Evleneceksin.”

Sanki içimde bir şey kırıldı.

Köyün ağası Rauf Bey, benden yaşça çok büyüktü. Köyde sözü geçen, geniş toprakları ve onlarca çalışanı olan güçlü bir adamdı. İnsanlar onun karşısında seslerini alçaltırdı.

Ben ise onu uzaktan gördüğümde bile çekinirdim.

“Ben onu istemiyorum,” dedim.

Babam ilk kez yüzüme baktı.
Devamı için üstteki resimden diğer sayfaya ilerleyiniz..