Kerem’in son cümlesinden sonra birkaç saniye boyunca konuşamadım.

Gölün üzerinde hafif bir rüzgâr esiyor, uzaktan insanların kahkahaları duyuluyordu. Her şey normal görünüyordu. Ama benim için dünya bir anda değişmişti.

“Kerem,” dedim titreyen bir sesle, “ne biliyorsun?”

Elimi bırakmadı.

“Önce bana kızmayacağına söz ver.”

“Nasıl kızmayayım? On yıldır bunun cevabını arıyorum.”

Kerem derin bir nefes aldı.

“Düğünümüzden yaklaşık üç hafta önce baban beni buldu.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Babam seni mi buldu?”

“Evet. Kimseye söylemeden benimle görüşmek istedi. İlk başta seni bırakmam için para teklif etti.”

İçimden soğuk bir ürperti geçti.

“Ne kadar?”

Kerem miktarı söylediğinde gözlerim büyüdü. O dönemde bizim için inanılmaz büyük bir paraydı.

“Ben kabul etmedim,” dedi. “Sonra bana başka bir şey söyledi.”

“Neyi?”
Devamı için diğer sayfaya geçiniz..